Elza anchadan beri nikohda baxtsiz, u erkinlik va mustaqillikni orzu qiladi, ammo ketishga jur’at etmaydi — uni noma’lumlikdan qo‘rquv va atrofdagilarning fikri to‘xtatib turadi. Kunlarning birida uning baliqchi eri ovdan qaytmaydi. Va to‘satdan kelgan bu erkinlikda Elza yengillikni emas, balki butun bir ziddiyatlar bo‘ronini boshdan kechiradi. U o‘zini qaytadan anglab yetishi kerak bo‘ladi — xotin va kelin sifatida emas, balki alohida shaxs sifatida.
