Maks ancha vaqtdan beri Moskvada yashaydi: uning yaxshi tumanda kvartirasi, xotini, ikki farzandi va kun boʻyi ishlari bilan band. Xullas, oddiy zamonaviy hayot kechiradi. Uzoq kutilgan dam olish kunlari uyda oila davrasida oʻtishi kerak edi - yubilyar bobo, Maksning 70 yoshli otasi kelishi kutilayotgan edi. Ammo u har doimgidek qarindoshlarini hayratda qoldirib, soʻnggi daqiqada kelmaslikka qaror qiladi. Agar togʻ kelmasa deganlaridek... Xotini, qizi va oʻgʻlini olib, Maks oʻzi mashinada ota-onasining eski uyiga yoʻl oladi. Uni ish kunlari deyarli koʻrmaydigan, tinib-tinchimas bolalari bilan uzoq safar kutmoqda. Ularni kuzatar ekan, Maks oʻtmishini eslaydi, xayolan rangdor toʻqsoninchi yillarning boshiga qaytadi. Metindek ota uni davr talabi va “erkakcha tarbiya” haqidagi oʻziga xos tasavvurlarga muvofiq tarbiyalagan. Oʻzini, oʻsha paytdagi yosh bolani hozirgi bolalar bilan taqqoslab, Maks yaxshi ota va baxtli bola boʻlish nima ekanligini oʻylab qoladi.
