Nadyaning hayotini rashkning bir lahzalik portlashi butunlay barbod qildi, shu hissiyot jo‘sh urgan onda u xiyonatkor kuyovini o‘ldirdi. Uzoq muddatga panjara ortiga tushib, u qamoqda qiz farzand ko‘radi. Ammo qizaloqni darhol olib ketishadi va uning izlari yo‘qoladi.
Yillar o‘tib ozodlikka chiqqach, Nadya faqat bir narsani orzu qiladi: nima bo‘lsa ham farzandini topish. Biroq hokimiyat ham, jamiyat ham sobiq mahkumaga oshkora nafrat bilan qarab, yordam berishga shoshilmaydi. Ayol uchun yagona tayanch uning tavbasiga ishonadigan eski do‘sti Andrey bo‘lib qoladi.
Ammo tutqunlikda o‘tgan yillarning og‘irligi va yo‘qotish azobi Nadyani tobora ko‘proq ezishni boshlaydi. Har bir kun o‘tgan sayin unga haqiqatni o‘z ongida tug‘ilayotgan narsalardan ajratish tobora qiyinlashadi.
