Ona o‘g‘lini juda yaxshi ko‘radi va uning baxti uchun hamma narsaga tayyor. U o‘z mehr-muhabbati bolani xudbin manipulyatorga aylantirayotganini sezmaydi. Ulg‘aygach, u istagan narsasini har qanday bedal evaziga olishga odatlanadi — go‘yo qo‘g‘irchoqlar bilan o‘ynagandek, birovlarning taqdirlari, ko‘z yoshlari, vayron bo‘lgan hayotlari bilan o‘ynab. Anglash juda kech keladi: maxluqni endi to‘xtatib bo‘lmaydi.
