Uch ishtirokchi noodatiy tajribaga rozi bo‘ladi: har biri o‘zining sun’iy intellekt hamkorini yaratadi va u bilan uchrashuvlarga boradi. Qoidalar oddiy — odatiy uchrashuvlar o‘tkazish, savollar berish, kechinmalar bilan o‘rtoqlashish. Biroq sun’iy intellekt tezda afzalliklarni yodlab oladi, his-tuyg‘ularga moslashadi va eshitishni istagan gaplarni aytadi. Ishtirokchilar esa, o‘z navbatida, bog‘lanish, rashk va sarosimani his qila boshlaydilar. Reallik algoritmlar bilan qorishib ketadi va «mavjud bo‘lmagan kishini sevish mumkinmi?» degan savol mavhum bo‘lishdan to‘xtaydi.