Edik ssenariylar yozadi, ammo keyingi paytlarda ish yurishmayapti. Uning xotini Svetlana ularga vaziyatni o‘zgartirish kerak, deb qaror qiladi: shahardan uzoqroqqa, hech kim chalg‘itmaydigan joyga. U qishki o‘rmondagi olis uycha — muddatlarni unutish mumkin bo‘lgan joyni tanlaydi.
Ammo o‘rmon ularni sukunat bilan emas, balki g‘alati hodisalar bilan qarshi oladi. Uy egasi o‘zini xavotir bilan tutadi, xonalarda begona qo‘lyozmalar qolgan, tunlari esa ovozlar eshitila boshlaydi. Edik va Svetlana nima bo‘layotganini tushunishga urinadilar va asta-sekin anglaydilar: bu uy ularning o‘tmishi bilan bog‘liq.
