Duy Tsuytsan doimo onasining g‘amxo‘rligi va mehrini o‘z-o‘zidan bo‘lishi kerakdek qabul qilardi. Ammo chet elda o‘qishni tugatib uyga qaytgach, u dahshatli xabar bilan yuzlashadi: onasi anchadan beri og‘ir dardga chalingan, va hozir unga yashash uchun sanoqli kunlar qolgan.
Tsuytsan unga qanchalik e’tiborsiz bo‘lganini eslaydi va hammasini tuzatishni iztirob bilan orzu qiladi. Kutilmaganda shifoxona palatasida nafis bir notanish paydo bo‘ladi va noodatiy bitim taklif qiladi — to‘liq shifo evaziga o‘z hayot yillarini berishni. Boshqa chorasi bo‘lmagach, yigit rozi bo‘ladi.
Ona tuzaladi, biroq kutilmagan oqibat bilan: u yana yoshlik davriga qaytib, 20 yoshli qizga aylanadi. Kunlari sanoqli bo‘lgan Tsuytsan o‘zini yangi vazifaga bag‘ishlashga qaror qiladi: onasiga yo‘qotganlarini qoplashga va hayotni to‘liq yashashga yordam berish. Vaziyat uning eng yaqin do‘sti ushbu «yangi» go‘zalga oshiq bo‘lganda yanada murakkablashadi.
