Пусан, 2010 жылдардың басы. Қарапайым орта мектеп тағы да баскетбол жаттықтырушысынан айырылады. Әкімшілік бюджеттік нұсқаны табады – 25 жастағы әлеуметтік қызметкер, ол бір кездері жақсы спортшы болған. Жаттықтырушылық тәжірибесі жоқ, бірақ ынта-жігері мен табандылығы мол! Ол әрең дегенде, әр жерден, ұлттық турнирге қатысу үшін минималды ойыншылар санын жинайды. Соңғы сәтте оларды тура арттан соққы күтіп тұр. Бірақ сәтсіз кезең өмірдің соңы емес, ал командалық рух пен ойынға деген махаббат оларға құлаудан кейін көтерілуге көмектеседі. Баскетбол жанкүйерлеріне ғана емес, барлығына арналған шабыттандыратын «Пусандағы
