Sakkiz yoshli Jyulen va Sofi maktabda tanishadi. Onasining kasalligi sabab qiynalayotgan o‘g‘il bolani qo‘llab-quvvatlash uchun qiz unga karuselkali quticha sovg‘a qiladi. Shunday qilib, ularning «Jur'at qilasanmi?» o‘yini boshlanadi: quticha kimning qo‘lida bo‘lsa, o‘sha chaqiriq tashlaydi, ikkinchisi esa uni, qanchalik g‘ayrioddiy yoki xavfli bo‘lmasin, bajarishi kerak. Bu o‘yin keyingi o‘n yilliklar davomida ularning munosabatlarining asosiga aylanadi. Ular bir-biriga tobora xavfliroq garovlar qo‘yishadi: ota-onaga yolg‘on gapirish, darsni buzib yuborish, o‘qituvchiga qo‘pol javob qaytarish, keyinroq esa — o‘z to‘ylarini barbod etish. Ularning bog‘liqligi boshqalarnikidan kuchliroq, ammo uni buzib qo‘yishdan juda qo‘rqishadi. O‘yin ular uchun chin yaqinlik va e’tirofdan qochish usuliga aylanadi, ularni dadil xatti-harakatlar, og‘riq va aytilmagan his-tuyg‘ularning yovuz doirasiga tortib kiradi. Oxir-oqibat ular nihoyat o‘yinni to‘xtatib, hayotdagi eng jasur tanlovni — bir-birini tanlashni — qila olish-olmasliklarini hal qilishlari kerak.
