1972 yil yozi. Sakkiz yoshli Lyuba dengiz bo‘yidagi pioner lagerida dam oladi. Har kuni u qirg‘oqqa borib, uzoq vaqt ufqqa tikilib turadi: u navbatdagi safar vaqtida bedarak yo‘qolgan suvosti kemasi kapitani bo‘lgan otasini kutadi. Qizcha bir kuni u albatta qaytib kelishiga ishonadi.
Ammo atrofdagilar uning umidlarini bo‘lishmaydi. Otryaddagi bolalar u buni o‘ylab topgan, dengizchi ota esa faqat bolalarcha xayol mahsuli, deb hisoblashadi. Kattalar esa shunchaki qo‘l siltashadi. Faqat buvisi nevarasini tushunadi, ammo jim turadi, chunki Lyubaga hozircha aytishga tayyor bo‘lmagan haqiqatni biladi. Lager hayoti o‘z yo‘lida davom etadi: ertalabki saf tortishlar, kechki gulxanlar, dengizda cho‘milish. Ammo ana shu beg‘am g‘ala-g‘ovur orasida Lyuba kutishda davom etadi — va bu ishonch u uchun dunyodagi hamma narsadan muhimroq bo‘lib qoladi.
