Fariza Ongarsinova – shoira bo‘lishdan ham ortiqdir: uning nomi butun bir davrning timsoliga aylandi, ovozi esa siyosiy nutqlar shovqinidan yuksalib, qalbning eng pinhona burchaklarida aks sado beradigan qudratli kuch bo‘ldi. Taqdir uni adabiyot olami bilan Guriyev viloyatining Manash ovulida uchrashtirdi – o‘sha yerda sokin kechalar satrlar jarangi bilan to‘lar edi: kitoblar ovoz chiqarib o‘qilar, she’rlar esa ehtiyotkorlik bilan yod olinardi. Shamol qumlar orasida erkin kezib yuradigan o‘sha суровые kengliklar go‘yo uning so‘zini toblagandek edi – u erkin, ichki kuch va qo‘rqmaslikka to‘la holda dunyoga kelardi. «Bulbul» (1967) nomli ilk to‘plami Qozog‘iston ayollar she’riyati tarixida yangi sahifa ochdi: adabiyotshunoslar uni qozoq so‘z san’atining boyligini yangicha ochib bergan muhim yutuq sifatida qabul qildilar. Fariza ijodining asosida e’tirof ketidan quvish emas, balki odamlarga haqiqatni yetkazish intilishi yotardi – aynan shu bois uning satrlari kitobxonlar qalbida aks sado topib, ular uchun vijdon va umid ovoziga aylandi.
