Dirijer Jorj Belvo o'ldi, xuddi yashaganidek – musiqa tovushlari ostida, to'g'ridan-to'g'ri chiqish paytida. Filarmoniya rahbariyati unga kutilmagan va ko'pchilik uchun yoqimsiz o'rinbosar topadi – yosh va chiroyli ayol Elen Barize, ko'p yillar Nyu-Yorkda ishlagan. U chaqiruvni qabul qilib, Parijga qaytadi, u erda deyarli hech kim uni xohlamaydi. Orkestr "yubkali maestro"ni – o'zining noan'anaviy ish usullari, talabchanligi va beg'ubor eshitishi bilan ajralib turadigan ayolni – iliq qabul qilmaydi. Undan mustasno, uning muxlisi – barcha musiqachilar orasida eng kichigi, skripkachi Selena, yoshligidagi Berayzetga o'xshab ketgan. Tushkunliksiz dirijer uning iqtidorini tezda sezadi, bu esa orkestrning tiklanishiga yordam berishi mumkin.
