Onage erta yoshlaridanoq judolik achchiqligini tatib ko‘rdi: mast haydovchi sababchi bo‘lgan avariya oqibatida u ota-onasidan ayrildi, akasidan judo bo‘lish esa uning qalbiga yana bir chuqur yara soldi. Asrab olgan oilada o‘tgan yillar yengil kechmadi — taqdir bolani ayamadi. Voyaga yetgach, Onage FVV qutqaruvchisi yo‘lini tanladi. U har kuni xavfga yuz tutardi: odamlarni olov qa’ridan chiqarar, suv qa’ridan qutqarar va eng dahshatli vaziyatlarda yordam berardi. O‘z kasbiga sadoqat uning tayanchiga aylandi: u qutqaruvchining burchi — vaziyatdan qat’i nazar, yordamga muhtoj har bir insonga qo‘l cho‘zish, deb qat’iy ishonardi. Ammo taqdir unga tayyor bo‘lishning imkoni yo‘q sinovni hozirlab qo‘ygan edi: bir paytlar uning oilasini vayron qilgan odam endi o‘zi halokat yoqasiga kelib qolgan edi. Onage oldida azobli tanlov turadi — va uning qaroriga nafaqat boshqa birovning hayoti, balki ko‘p yillik og‘riqdan xalos bo‘lish imkoniyati ham bog‘liq.
