Dengiz bo‘yidagi uy oila uchun o‘ngidagi muzdek dahshatga aylandi. Besh yildan beri bolalar issiqliksiz, gulqog‘ozlarsiz va durust ta’mirsiz tiqilishib yashashmoqda. O‘smir qizlar yangi uyga ko‘chib kirishni orzu qilishardi, ammo bu nihoyat sodir bo‘lgach, bundan qattiq afsuslanishdi! Keng xonalar bor, lekin ularda yashab bo‘lmaydi. Ota ta’mir qilmaslik va bolalarning hayotini obod qilmaslik uchun bahonalar topadi. Natijada qizlar bitta kichkina xonada matraslarda tiqilishib yashab, otasi qachon rahmi kelishini kutishadi. Qizlarning onasi ularga achinadi, shu sababli ota-onalar o‘rtasida tinimsiz janjallar bo‘ladi. Ammo otaga buning barisi baribir — u iltimoslardan butun dunyodagi eng sevimli joyi bo‘lgan kaptarxonada yashirinadi. Kaptarlar va ularning qulayligi — Kolyaning aslida tashvishlanadigan yagona narsasi shu.
Oila boshlig‘i hech qanday muammoni ko‘rmaydi, dengiz bo‘yidagi hayot Robinzon Kruzonikidek yarim sayohatcha bo‘lishi kerak, deb chin dildan hisoblaydi. Toza havoda go‘sht, suv bo‘yida dam olish — baxtli hayot uchun aynan shu kerak emasmi?
