5 yil oldin soqolli temirchi David go‘zal Yelenaning qalbini zabt etdi. U unga ertakdagidek hayotni va’da qilgan edi, ammo o‘xshamadi. Lena erining asl iste’dodini tezda anglab yetdi — bahona va noroziliklarni mohirona to‘qishni. David do‘stlariga navbatdagi bezak pichoqchasini ko‘z-ko‘z qilish uchun yarim kunini temirxonada mamnuniyat bilan o‘tkazadi, ammo uy yumushlariga vaqti yo‘q. Uyda kran oqayotgani va eshiklar yo‘qligi unga baribir — bularning hammasi mayda-chuyda, axir u 10 yil oldin bobosi bilan hammasini tuzatgan. Shu bois Lenaning ta’mirga bo‘lgan umidlari har safar erkaklar dangasaligining soxta devoriga urilib chilparchin bo‘ladi. Erib ketgan rozetkalarni tuzatish, gulqog‘ozlarni yopishtirish va shiftdagi teshiklarni yamashga esa uning o‘zi majbur…
