Yuliya ikki o‘g‘ilning onasi bo‘lish oson emasligini bilardi, ammo eri Aleksey bolalarni tarbiyalashda yordam berish o‘rniga, g‘amxo‘rlik qilish kerak bo‘lgan yana bir o‘g‘il rolini o‘ynashini u kutmagandi. Kelishgan Aleksey juda umidli ko‘rinar, yoshgina qizga oltin tog‘larni va’da qilardi. Ammo yillar o‘tdi: ota o‘g‘illarini tarbiyalamaydi, ularning qiziqishlari haqida hech narsa bilmaydi va xotiniga umuman hech narsada yordam bermaydi. Yuliya butun oila uchun og‘ir oziq-ovqat paketlarini tashib, itlarni sayr qildirib, o‘g‘illarini tarbiyalab, ishlayotgan bir paytda, Aleksey sevimli mushukchalari bilan vaqt o‘tkazadi. Biroq bu yerda ham Yuliyasiz bo‘lmadi — ota uy hayvonlarining ortidan tozalashni xohlamaydi, uning qiladigan yagona ishi — yonlarida huzur qilib yotish va kun bo‘yi ularni silash, ularning turmush tarziga har tomonlama qo‘shilishga urinish: yedi, yotdi, uxlab qoldi. Va shu tariqa yana qaytadan. Bu adolatsizlik zanjiri uzilarmikan yoki otaning dangasaligi g‘alaba qilarmikan?
